Wanneer je even iemand nodig hebt

VMBO-leerlingen in je klas zijn fantastisch om mee te werken en je voelt je betrokken, ze dagen je uit, laten je lachen en houden je een spiegel voor. ‘Wie zegt dat ze niet deugen? Natuurlijk deugen ze wel!’ Er zijn leerlingen die buiten de boot vallen en die leerlingen geven zorgen, halen het bloed onder je nagels vandaan en laten je vaak met een leeg gevoel achter.

 

Door al die emoties kun je helemaal van slag raken.

Iedere 50 minuten staat er een andere groep voor je neus, de ene groep leergierig en de andere is niet in beweging te krijgen of is juist te beweeglijk. Tussendoor wil je een mentorleerling spreken, gisteren had je een boze ouder aan de lijn en vandaag staat er een wanhopige ouder op de stoep. De teamleider vertelt dat je om 15.00 uur bij de vergadering verwacht wordt en een collega klaagt over het feit dat ‘jouw’ mentorleerling zo lastig is. Je gaat nakijken, voorbereiden, magister lezen, informatie invoeren en nog een aantal telefoontjes plegen.

 

Je hebt jezelf beloofd om geen extra werk aan te nemen en weer floept het uit je mond ‘dat doe ik wel even’. Voordat je het weet heb je weer ‘ja’ gezegd omdat je het belangrijk vindt dat het gedaan wordt. ‘Is het pauze? Eerst even nog dit afmaken of ‘nog even met die leerling spreken’.

Thuis blijft het in je hoofd doorratelen en je vraagt je af ‘doe ik niemand tekort, hoe had ik die leerling beter kunnen begeleiden, ben ik de enige die deze klas moeilijk aankan, o jee, vergeten toetsen na te kijken en ik had het beloofd’.

 

En dan ga je naar bed en je kunt weer niet kunt slapen. Je bent helemaal op en je moet er niet aan denken dat je morgen niet in staat bent om te gaan werken. ‘Ik kan mijn collega’s toch niet in de steek laten en hoe moet het dan met de lessen?. Ik kan mijn mentorleerlingen niet in de steek laten. Ik moet niet zeuren, ze hebben me nodig’.

 

Als je niets verandert dan kun je niet meer nadenken, zelfs een boodschappenlijstje maken kost al heel veel moeite. Je lichaam zit vol spanning en voordat je het in de gaten hebt heb je een huilbui of je wordt heel boos en je begrijpt er niets van. Je krijgt lichamelijke klachten, buikpijn, pijnlijke kaken, vastzittende schouders en ga zo maar door. Het voelt allemaal onwerkelijk en je voelt je klein, eenzaam en heel verdrietig. Je hebt nergens meer zin in, alles is te veel en je ziet op tegen de slapeloze nachten. Moe, alleen maar ontzettend moe en je voelt je heel leeg. Je wilt niemand om je heen, omdat elke prikkel te veel is en tegelijk heb je een schouder nodig om op te leunen.

 

Wil je het anders, druk dan op de knop voor een gratis sessie.

 

Gratis sessie